شهر :  روستای کارخانه (سربند)
نام مناسبت : چمچه گلین
زمان اجرا :   
آداب و رسوم :
تاريخچه : دختران در حیاط خانه ای جمع می شوند و چمچه (ملاقه ای بزرگ) را آورده و تکه ای چوب به شکل صلیب روی آن می بندند و گودی ملاقه را با پارچه پر می کنند و پارچه ای با رنگ روشن به روی آن می بندند و چند تکه لباس به تن چمچه می پوشانند و صورت آن را با ذغال نقاشی می کنند. آن را به دست می گیرند و در روستا و در خانه ها می گردند؛ در حالی که اشعار زیر را می خوانند: چمچمه گلین نایستیر (عروس چمچه چه می خواهد) آسمانن یاغیش ایستیر (از آسمان باران می خواهد) یردن برکت ایستیر (از زمین برکت می خواهد) تا په لر یوغدا ایستیر (تا پوها گندم می خواهد) آنها با خواندن ترانه باران به در خانه ها می روند و در حالی که ملاقه ای دیگر به دست دارند، صاحبخانه از بالای بام و بلندای دیوار حیاط بر سر عروس چمچه آب می ریزد و مقداری آرد یا نخود، لوبیا و یا سبزیجات خشک شده و یا ترشی به آنها می دهند. بعد از گردش در تمامی روستا مواد جمع آوری شده را می آورند و آش می پزند و آن را به در خانه می برند و بین اهالی و خود تقسیم می کنند. در پایان مقداری از آش را از یک ناودان که به سوی قبله است به پایین می ریزند و دعایی می خوانند و از خدا می خواهند که باران خوبی فرو فرستد.
    
 



کليه حقوق اين سايت متعلق به مرکز تحقيقات سازمان صدا و سيما است.